اشکال ابتدایی بسته‌بندی برنج به دوران باستان بازمی‌گردد، جایی که لوله‌های بامبو، کوزه‌های سفالی و کیسه‌های جوت به عنوان ظروف اولیه خدمت می‌کردند و عملکرد اصلی آنها صرفاً به «حفظ و حمل و نقل» محدود می‌شد. در دوره اقتصاد برنامه‌ریزی‌شده در چین، بسته‌بندی برنج در مرحله‌ای که «حمل و نقل به تجربه کاربر» اولویت داشت، تا حد زیادی راکد ماند. در دهه 1980، گونی جوت 100 کیلوگرمی جریان اصلی بود. این بسته بندی درشت مطابق با سیاست خرید و فروش انحصاری دولتی بود. برنج صرفاً یک کالای معیشتی بود، بدون نیاز به برند یا حفظ تازگی. در حالی که این مدل هزینه های توزیع را کاهش داد، نتوانست کیفیت ذخیره سازی را تضمین کند، که منجر به مشکلات کپک مکرر در محیط های مرطوب می شود.
دهه 1990 یک دوره گذار بحرانی بود. کیسه های بافته شده پلاستیکی و کیسه های پلاستیکی به تدریج جایگزین کیسه های جوت شدند و بسته بندی 25{5}}کیلویی استاندارد شد. این تغییر از باز شدن بازار غلات ناشی شد، زیرا برنج شروع به کسب ویژگی های تجاری کرد. خواص ضد لغزش و دوام کیسه های بافته شده برای حمل و نقل در مقیاس بزرگ مناسب است، در حالی که استفاده از فناوری چاپ اجازه می دهد تا آرم های تجاری ساده را ارائه دهند. با این حال، کاستی‌های قابل‌توجهی همچنان ادامه داشت: تنفس ضعیف منجر به پیشگیری از حشرات و کپک‌زدگی ناکارآمد می‌شود، با عمر انبارداری که اغلب در تابستان کمتر از سه ماه است. علاوه بر این، بسته بندی همگن نتوانست تفاوت در کیفیت برنج را منعکس کند.
در اوایل قرن بیست و یکم، فناوری‌های نگهداری باعث ارتقای بسته‌بندی شدند. بسته بندی وکیوم و کیسه های پلاستیکی کامپوزیت مسیرهای جدیدی شدند. مواد کامپوزیتی چندلایه مانند EVOH و PET محیط‌های مهر و موم شده‌ای را ایجاد می‌کنند، همراه با فن‌آوری‌های وکیوم کردن یا شستشوی نیتروژن{4}}، به طور موثری از اکسیداسیون و رشد میکروبی جلوگیری می‌کنند و عمر ماندگاری را تا 6-12 ماه افزایش می‌دهند. مشخصات بسته بندی متنوع تر شد، با افزایش بسته های کوچک 1-5 کیلوگرمی که برای خانواده های کوچکتر مدرن پذیرایی می کرد. بسته بندی جعبه هدیه ممتاز بازار گران قیمت را هدف قرار می دهد و ویژگی های منطقه ای و حس کیفیت را از طریق طراحی منتقل می کند. برندهایی مانند Wuchang Rice با موفقیت خود را از طریق این رویکرد متمایز کردند.
امروزه، پایداری محیطی و نوآوری روندهای اصلی هستند. مواد زیست تخریب‌پذیر به تدریج جایگزین پلاستیک‌های سنتی می‌شوند و قالب‌های بسته‌بندی جدید مانند قوطی‌های کش- و قوطی‌های کاغذی در حال ظهور هستند. به عنوان مثال، "Long Mi" از یک قوطی 310-گرمی نیتروژن-قابلیت کشش شده استفاده می‌کند که دقیقاً با یک وعده غذایی منطبق است. به طور همزمان، بسته بندی اکنون عملکردهای بیشتری را انجام می دهد. کدهای ردیابی و برچسب‌های حقایق تغذیه‌ای گسترده شده‌اند. این تکامل جهشی را از "حفاظت از محصول" به "ارزش ارتباطی" انجام می دهد، و بسته بندی را به یک پل حیاتی تبدیل می کند که پایان تولید را به پایان مصرف کننده متصل می کند.
